در هفته ای که گذشت یکی از دوستان عزیزم(حسین فراستخواه) مطلبی در مورد " با خود بیگانگی" (الیناسیون) نوشته بود که در روزنامه اعتماد چاپ شد . من بدون اینکه بدانم این شماره از روزنامه را خریدم و بدون اینکه آنرا بخوانم، برای دیدار دوستانم که در مراسم عزاداری شرکت میکنند، به شهر ری رفتم. تصاویر زیادی می شد دید که" انسان از خود بیگانه" را به یاد از خود بیگانگی خویش می اندازد ، اما تصویری که کمی پایین تر می بینید شاهدیست بر ویرانگی اخلاق و بیگانگی انسان. انسانی که مدعیست: ان الله جمیل و یحب الجمال.
مدتی طولانیست که حیاط کناری حرم حضرت عبدالعظیم در شهرری گورستان اهالی این شهر است و نام" باغچه توتی" را به خود گرفته است. این نام از آن جهت است که در این حیاط درختان توت تنومند و بزرگی بوده اند که مردم شهرری بعد از زیارت به آنجا میرفته اند و توت میخورده اند. و این شاید مهمترین تفریح اهالی این شهر بوده است.
بعد تر، وقتی که قبر گران شد و مطلوبیت قبرهای کنار حرم بیشتر شد و بازار شان بالا گرفت ، درختان توت را از جا درآوردند تا جای آنها را صاف و آماده کنند برای فروختن قبر!
سمبل حیات را کشتند(کندند) تا نماد مرگ را توسعه دهند!!!
با توسعه آستان حضرت عبدالعظیم این بی اخلاقی پیشرفت بیشتری کرد تا جایی که حتی درختان کوچک و لاغری که دست بالا نیم متر از مساحت باغچه را میگرفتد هم از خاکشان کنده و بیگانه شدند! حالا دیگر باغچه ای در کار نبود !
حیاطی لخت با مردگانی که چون پول داشتند در این قبرهای سلطنتی آرمیده بودند!
مردگان وقتی که زنده بوده اند وصیت کرده بودند که بعد از مرگ در این حیاط با صفا خاکشان کنند، تا شاید بیدارانی که توت میخورند فاتحه ای هم برای خفتگان بخوانند!
درختان به امید هم آغوشی با این خاک ریشه دوانیده بودند ! اما جای خود را به نعشهایی دادند که دیر یا زود وقت پوسیدن شان است!
از قضا ، خالی بودن حیاط موجب کاهش مطلوبیت گورها می شود و قیمت قبرهای سلطنتی کاهش میابد! اینجاست که ذهن مبتکر متولیان حرم به قلیان می افتد و احمقانه ترین و زشتترین ابتکار روزگار عرضه میشود!
درختان در گلدانهای متحرک!!!!
بیگانگی انسان با خویش تا جایی پیشروی میکند که چشم دیدن یگانگی طبیعت را ندارد! انسان بیگانه با خویش طبیعت را نیز با خود بیگانه میکند ، طبیعت را نیز با خود غریبه میکند.
جالبترین قسمت قضیه اینجاست که بزرگی درخت تا به حال کسی را به هوس گلدانی کردن آن نینداخته است اما اینک پول ؛
پول قبرها هوس گورفروشان را تحریک کرده است !
(البته ، شاید بعضی ها بگویند این چه حساسیت بی موردیست که از چنین تصویری چنان غمی بخوریم اما نیک و عمیق اگر بنگریم روزگار پریشان خود را در این تصویر میبینیم.)
